Dag 6 - Straatleven van Arequipa

Gisteravond rond negen uur zijn wij in Arequipa gearriveerd. Een lange lange reisdag met uiteindelijk toch nog een heel stuk in het donker door de bergen. We hebben er totaal viertien uur over gedaan. Zo lang zitten, minimaal bewegen daar gaat mijn lichaam die toch altijd wel in beweging is niet goed op. Enorme zere billen, pijnlijke rug en stijve benen hou ik aan zo'n lange busrit over. Volgens Google lijkt dit op een dead butt syndroom. Nou doods en pijnlijk voelt het allemaal zeker! 

Voor vandaag stond er niets gepland. Fijn. Ik ga in beweging. Dat hebben mijn spieren even nodig. Na een rustige opstart van de dag ben ik Arequipa wandelend gaan verkennen. Fototoestel in de rugzak, Maps.Me op mijn telefoon die mij de weg moest wijzen en lopen maar. Eerste stop was de uitkijk over de stad en de bergen en de vulkaan El Misti, Mirador de Yanahuara. 

Eenmaal daar aangekomen is het druk. Druk met alleen maar lokale mensen, volwassenen en veel kinderen. En veel fotografen. Vooral de kinderen zijn netjes gekleed en staan in de rij om op de foto gezet te worden. Ik besluit daar op het plein even te gaan zitten. Als enige blonde Europeaan val ik blijkbaar op. Kinderen komen op mij af, geven een handje en vragen naar mijn naam. Zij in gebrekkig Engels ik in heel gebrekkig Spaans. Wel begrijp ik, ondanks dat beide gesprekspartners de vreemde taal niet machtig zijn, dat de fotoshoot voor school is. 

Nadat ik een tijdje de mensen en de omgeving heb zitten observeren vervolg ik mijn route door de stad.  Richting Plaza de Armas. Een mooi plein met daaraan de Basilica Cathedral. Het leuke van het dwalen door een stad als Arequipa is het straatleven. Ik hou ervan om dit met fotografie proberen vast te leggen. De mensen, gebouwen, het verkeer.

Alles eigenlijk wat bij ons zo anders is, vind ik interessant om op de foto te zetten. Mensen fotograferen is niet vanzelfsprekend. Ik vraag het dan ook. Zo ook een oud mannetje met nog maar één tand, een schoenpoetser, op het Plaza de Armas. De setting, sfeer, de man wiens schoenen worden gepoetst ratelend tegen mij in het Spaans over een president...en dan die vriendelijke lach van dat oude mannetje met één tand, de schoenpoetser. Super mooi 🥰

Na de lunch met twee anderen uit de reisgroep gaan we ieder weer onze eigen weg. Ik besluit nog naar de lokale overdekte markt te gaan. Ook hier is het weer geweldig om doorheen te dwalen.

Het kleurrijke fruit, netjes opgestapeld. De kippen met de poten omhoog bij elkaar gebonden.

De mensen die daar werken en lange dagen maken in voor ons omstandigheden waar een Arbodienst bang van wordt.

De eettentjes waar hele gezinnen omheen hun maaltijden nuttigen en ook de bijzondere groentes, kruiden en nog veel meer wordt verkocht. Mooi. 

En dan is het even genoeg voor de rest van de middag. Een beginnende verkoudheid, hoofdpijn en keelpijn zitten nu even goed dwars. Paracetamolletje erin en even plat. 

Aan het begin van de avond blijkt het paracetamolletje zijn werk gedaan te hebben. Ik besluit nog even mee te gaan naar de plaza. We bezichtigen nog kort de Cathedral van binnen.

Bovenop een dakterras hebben we mooi zicht op de bergen en de vulkaan, maar ook over de inmiddels verlichtte plaza. 

En dan blijkt er voor morgen een plan te zijn voor een wandeling in een national park, Laguna de Salinas. Op 4300 meter. Dat wordt een mooie uitdaging en een eerste ervaring met de hoogte. Ben benieuwd!